رضا ابوالحسنی

parspoem — Mon, 04 Aug 2008 11:22:45 GMT

یک سوال اساسی...

خوب شد ليگ امروز شروع مي شود وگرنه خبر بعدي اين بود که افشين قطبي با مصطفوي دعوايش شده و يک راست رفته بوشهر تا با پتروشيمي اين شهر قرارداد ببندد. تابستان 87 چنين تابستاني بود؛ تابستاني که ثابت کرد چرا در ايران «بايد» 15 ، 16 روزنامه ورزشي هر روز روي گيشه بروند. وقتي حجم اخبار و اتفاقات کمدي- تراژيک فوتبال ايران بيست برابر محتويات فوتبال ايتاليا و آلمان است هيچ روزنامه زردي، سبز نمي شود. مرور اتفاقات پررنگ تابستان؛

- قطبي مي رود. کاشاني را استعفا مي دهند. استيلي مي رود. قطبي برمي گردد. دوباره مي رود تا پيرواني پرسپوليس را تمرين بدهد. قطبي برمي گردد و چند روز مانده به شروع فصل جديد تيمش را مي برد دوبي تا در گرماي شديد تمرين کنند و خود اماراتي ها از تعجب خشکشان بزند.

- غلام پيرواني سرمربي ابومسلم مي شود. يک تماس از شيراز ناگهان دلتنگش مي کند. قراردادش را فسخ مي کند. برمي گردد شيراز. ميثاقيان سرمربي ابومسلم مي شود. چند هفته بعد به دليل بي انضباطي اخراج مي شود. قرار است پرويز مظلومي از کرمان به مشهد برود. نمي رود. با استيلي مذاکره مي کنند. دوباره ميثاقيان برمي گردد مشهد. دوباره اخراج مي شود. نامجومطلق هم پيشنهاد ابومسلم را رد مي کند. سرانجام سرمربي ابومسلم؛برگي زر.

- محمود ياوري سه روز مانده به بازي اول استقلال اهواز در ليگ، کناره گيري مي کند.

- براي برکناري فتح الله زاده چند روز پس از قهرماني استقلال در جام حذفي جلسه يي مهم تشکيل مي شود. فتح الله زاده که از ماجرا بو برده، استعفايش را مي نويسد. بعد مديران استقلال به اين نتيجه مي رسند که فعلاً صلاح نيست مديرعامل باشگاه را کنار بگذارند. فتح الله زاده هم استعفانامه را در جيبش نگه مي دارد. مهم ترين خبر يکشنبه 13 مرداد اما اين است؛ «برنامه زريبافان براي برکناري

فتح الله زاده».

- راه آهن به ساري منتقل مي شود. پيکان مي رود قزوين. صبا قمي مي شود. صبا ممکن است به تهران برگردد. راه آهن به ساري نمي رود.

سوال:اینجا کجاست؟

۱.هیچ جا اینجا نیست

۲.اینجا هیچ جا نیست

۳.اینجا ایرانه

۴.گزینه هیچ کدام صحیح است

منبع متن :روزنامه اعتماد

parspoem — Tue, 22 Jul 2008 17:20:50 GMT

خسرو خوبان

سيدعلي صالحي

مي گويند تسليت، مي گويند اي دريغ، مي گويند زود بود هنوز، مي گويند هلاک استعدادي از اين دست، سوختن بي گاه هزار چشمه پرچراغ است، مي گويند اجل، اولاد آدمي را رعايت نمي کند. مي گويند اجل، با داس بلند دستور مي آيد و آخرين واژه يعني الوداع را از چشم هاي ما مي چيند و مي رود. مي گويند اجل همين است. اما من معتقدم که مرگ فرشته رستگاري است، نهايت سهم رهايي است. رازدار و رازپوش و محرم همه مضامين ممکن است. خسروخوبان ما نيز رهايي و رستگاري را برگزيد. اين گزينش اجتناب ناپذير ادامه بي پايان زندگي است. ما مجبور نيستيم زندگي کنيم اما مجبوريم که بميريم. در اين جبر عاشقانه، تنها عشق در اختيار ماست، پس ما چرا در اختيار عشق نباشيم؟

15 سال پيش بر سر تمرين قرائت شعرهاي نوار «نامه ها» با صداي خسرو، همين جمله ماضي را با او در ميان گذاشتم، گفتم با نظم به چنين باوري، عاشقانه هاي مرا بخوان، او «نامه ها» را خواند و به مقصد رساند و رفت تا ما زندگان تاوان پذير، به حکم عشق، نوبت رفتن خود را به تاخير بيندازيم. خسرو خوبان اما شتاب داشت تا دريابد چرا مولانا هم خاکستر شدن بعد از سوختن را دوست مي داشته است. خسرو زودتر از من به اين شعر بي واژه رسيد. يادش گرامي باد.

parspoem — Sat, 21 Jun 2008 18:00:03 GMT

برگی از تاریخ

روزي که شاپور دوم قدرت را در ايران به دست گرفت

شاپور دوم (ذوالاکتاف) از دودمان ساسانيان که 17 ساله شده بود از آخرين روز بهار (21 ژوئن) سال 326 ميلادي، خود به عنوان شاه رسماً زمام امور ايران را به دست گرفت. وي تنها رئيس کشوري است که پيش از تولد اين عنوان را به دست آورده بود و بنابراين، طول پادشاهي اش بيش از عمر او به حساب آورده شده است. شاپور دوم پسر آذرنرسي در سال 309 متولد شد و در سال 379 ميلادي درگذشت. اين شاه ساساني هنگامي امور سلطنت را خود به دست گرفت که ضعف نايب السلطنه موجب شده بود اعراب مهاجر از جزيره العرب در بحرين و سواحل غربي خليج فارس ايجاد ناامني کرده، همچنين برخي از بزرگان داخلي وارد مبارزه قدرت با يکديگر شده، امپراتور روم در ايالت هاي مرزي و منطقه خودمختار ارمنستان به تحريک پرداخته و نيز دسته يي از هون ها در فرارود (اصطلاحاً آسياي ميانه) بناي دست اندازي به قلمرو ايران را گذارده بودند. شاپور دوم پس از به دست گرفتن قدرت همه اين دشواري ها را برطرف ساخت. امپراتور روم در جنگ با ايران کشته شد، هون ها عقب رانده شدند، عرب ها به ريسمان کشيده شدند، قلمرو ميهن وسعت يافت و بر آباداني آن و رفاه مردم افزوده شد.

parspoem — Tue, 01 Apr 2008 14:39:18 GMT

کریدور مسدود

را در اشراق بخوانید

parspoem — Mon, 18 Feb 2008 17:57:18 GMT

روجا بود

احسان هاشمی

از رفتار آب بپرسم سراغ رفتنت را اگر

پاشيده مي‌شود گلي روي زبانِ دچار خواهشم

هنوز در جريانِ

دو نقطه كه خيره بر هيچ كجاي خاطره‌اند

از نقش دستهاي تو نمانده روزي اگر

پاشيده مي شود حواسم روي بوم

تو چراغي

روشناي دلگير پلك‌هاي مني

پرواز پرواي لحظه‌هامي

چگونه مي‌روي از برون خانه‌اي

كه قامتت را

قيامت مي‌كني اي داد مي‌شوم

اي داد ِ من گرفته و ناورده

بر روي اشكي كه مهمان هرشبم كند

اي نسيم گشته به پيشاني تمنا كه روز

مي‌گسترد زبان دچارش را در من

اي كشته‌ي نشسته به دندانه‌هاي درد

از رفتار آمدنت پيدا بوده كه مي‌رفتي

و مرام ِ آب را مي گرفته‌اي در مُشتت

من تشنه بود

بَردارِ برهنه‌ي رها مانده بود

هي مي‌زند صداي تو را اي داد

تا مي‌رود از چشمم

دشوار اشكم

هرگز بمانِ خاطره‌ام

آثار الفت ديدار اولم

من سوت مي‌رومت نيستم بمان

و لحظه را

آنِ عزيمت را بِكُش

در وحشِ خنده‌ات

مي‌گريم اي ستاره‌ي از ناكجا روجا

مي‌خوانم از لبالب اسمت عطش مي‌شنوم

تنها پياله‌اي بهانه از هواي تو مي‌خواهم

تنها بمانِ لحظه‌ي ديدار الفتم

تنها بميرم اگر نيستي هنوز

اي رفته سالها و روزها و دردها و دردها

اي رفته‌ها

از شانه‌هاي خسته‌ي كلماتم چه بگيرم

گريه مي‌گيردم

كه وقتي بمان

خورشيدهاي فراواني بر نمي‌تابند

ماه از هزار سمت نمي‌گريد

تنها ستاره‌اي‌ست

مركز هرجا ستاره‌اي

دردل تنها ستاره‌اي‌ست

تنها كجاي تيره شبم را ستاره‌اي

كجاي ستاره‌ام تيره بود

در جاي جايِ قصه كه مي‌گشتم

هر جايِ واژه

روجا بود

....................................................................................................

نقدی بر شعر احسان هاشمی نوشته رضا ابوالحسنی

تشبیهات اربعه

آب

شعر احسان هاشمی با اشاره به رفتار آب آغاز می شود ویژگی آب جاری بودن است واین رمز روشنایی آب است اینکه نمی ایستد سیال است واین نخستین نماد اثر است گو اینکه وقتی از رفتار اب بپرسم سراغ رفتنت را اگر مولف سراغ نا ایستایی را از نا ایستایی دیگر می جوید و سطر بعد این تصویر را به ذهن سنجاق می کند که گلی در آبهای جاری به عنوان آخرین یادگار برای مولف باقی مانده آخرین یادگار از کسی که جاری تر از آبهاست .

اینکه گلی روی زبان دچار خواهش پاشیده شود شاید اشاره به شعرهای تازه ای باشد که با رفتن ان سفر کرده که صد قافله دل همره اوست روی دیوارهای کاغذی شاعر آوار شوند . حتی دستهایی که دیگر نقشی از آن نمانده حواس شاعررا روی بوم می پاشد بومی با زمینه سپید شاید دستهای آینه گردان به هر نقطه تاریکی روشنایی می بخشیده است واین خلاف جهت دستهای شاعر است دستهای جنایتکاری که تا این لحظه هزاران هزار برگ سفید را به خاک سیاه که نه به خاک و خون کشیده .

چراغ

باشروع بخش دوم شعر شاعر معشوقه اش را به صراحت به چراغ تشبیه می کند او برای شاعر مصباح الهدا ست. چراغی که به پلک های دلگیر شاعر روشنایی می بخشد این سطر برای کسانی که احسان هاشمی را شناخته یا نشناخته باشند شکل پلک های غم زده او را ترسیم میکند . چراغ جدا از روشنایی بخشیدن مضمون دیگری را همراه دارد و همیشه در دستهای کسی ست که مسیری را می پیماید وچیزی می جوید دی شیخ گرد شهر همی گشت با چراغ

مولف با چراغش راهی نمی پیموده بلکه پرواز می کرده پرواز پروای لحظه هامی

آینه گردان او آب است وقتی می نویسد از رفتار آمدنت پیدا بود که می رفتی و جاودانگی اش آنجا که و مرام آب راگرفته ا ی در مشتت مرام آب مرام آزادی

مرام خروشیدن و سدها را شکستن در مشت کسی که ناایستاده و نا رفته

ستاره

بخش سوم و پایانی اثر بسیار قابل تامل است خصوصا سه سطر ابتدایی

خورشید های فراوانی بر نمی تابند

ماه از هزار سمت نمی گرید

تنها ستاره ای ست

خورشید ماه و ستاره گویی در آسمان اثر نور به شکلی خیره کننده نزول می کند خورشید شاعر به افول گراییده ماه اسیر ابرهای تیره شده و شاعر مانده با یک ستاره

تنها ستاره ایست

مرکز هر جا ستاره ای

در دل تنها ستار ه ایست

و این ستاره در تاریکی شبهای شاعر گم می شود و سیاهی به گونه ای اپیدمیک تمامی اثر را فرا می گیرد .شعر از فضای پلی سمی (POLY SEMY)به دور است و شاعر به هیچ وجه تمایلی به فضای اینگونه ندارد تنها می خواهد مخاطب را با تشبیه آینه گردان به آب چراغ و ستاره

با او آشنا کند ودر نهایت با گرفتن آن سه مخاطب را به سمت تاریکی سوق داده و با خود همدرد نماید .

وجه چهارم اما در لایه های زیرین اثر پنهان است و نویسنده این متن به آن اذعان دارد هر چند کاوش آن را بر نمی تابد و شما را با آن نا نوشته تنها می گذارد .

parspoem — Mon, 04 Feb 2008 00:32:37 GMT

در عجبم از مردمی که خود زیر شلاق ظلم و ستم زندگی می‌کنند و بر حسینی می‌گریند که آزاد زیست. (دکتر شریعتی)

parspoem — Mon, 04 Feb 2008 00:18:35 GMT

شرح ندارد.

parspoem — Wed, 10 Oct 2007 20:09:18 GMT

تاریخ سازی و تاریخ گریزی

آنچه امروز نیت نوشتن آن را دارم به واقع مهمتر از هر شعریست که با آن

این وبلاگ به روز شود .

بدون شک آنانی که پست مدرنیست را مطرح کردند بخوبی میدانستند که بدون

نگاه به گذشته و پرداختن صرف به مدرنیسم ریشه و پایگاهی را از بین

میبرند که بازگشت ناپذیر است پس به آن اقدام کردند. اما نگاه به گذشته و

تاریخ داشتن آن را طلب می کند یعنی باید تاریخی وجود داشته باشد تا به آن

نگریست .اما در دنیای امروزآنچه را وجود ندارد یا می دزدند یا میسازند و

یا هر دو. و در این بین واکنش ملتی که دزد به تاریخش زده است چه میتواند

باشد؟..... با نگاهی به تندیس کوروش در پارکی واقع در شهر سیدنی... نصب

منشور او در آمریکا ومشاهده تصویر تقدیم شدن ترجمه دیوان مولانا از سوی

امینه اردغان به همسر بوش( بعنوان شاعری ترک) وبزرگداشت سال مولوی در

سایر کشورها..........واکنش ما میتواند احساس همدردی با کودکان آمریکای جنوبی

باشد.بیاد داشته باشیم برای نابودی یک ملت بباد دادن تاریخ آن کافیست.

……………………………………………………………………..

parspoem — Sun, 08 Jul 2007 22:34:18 GMT

دهانت را میبویند

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

دلت را می بویند

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بنبست کج و پیچ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

روزگار غریبی است نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابانند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

روزگار غریبی است نازنین

سرکار خانم پروین جفاریان و جناب آقای دکتر عبدی :

از شما دو دوست فرهیخته و گرامی جهت قبول زحمتی که در باب کتاب های علیرضا آدینه شاعر توانمند معاصر کردید صمیمانه سپاسگذارم و برای شما آرزوی موفقیت و شادکامی می کنم . تا باد چنین بادا

parspoem — Sat, 02 Jun 2007 13:55:18 GMT

دو شعر از

امیر مهدی بیات

موزائیک ها با همند

موزائیک ها از هم متنفرند

آنها از غلقلک یک مورچه نمی خندند

گریه نمی کنند حتی

از تفی که بر صورتشان می افتد

آنها همه جا میروند

آنها هیچ جا نمی روند

و از لابه لای آنها

تنها علف های هرز می روید

-----------------------------

ساعت ها ساعت

ساعت ها را از کار انداختند

تنها سدها

با آغوش باز و مشت های بسته می دانستند

چه بر آنها می گذرد